Ein av dei som oftast er klipt inn, er bloggaren Fjordman. Nær 40 av essaya hans er gjengjevne i sin heilskap. Men kven er denne Fjordman eigentleg? Og kva står han for?

Det skal seiast at det i journalistkrinsar svirrar rykte om namngjevne personar. Ein del av desse rykta verkar mildt sagt underlege, andre er kanskje noko meir plausible, utan at eg heilt trur på dei. Strengt teke veit me, iallfall i skrivande stund, lite om kven den anonyme skribenten er. Han er norsk. Han hevdar å vera trønder. Han har møtt ein del sentrale folk i både høgreradikale og høgreekstreme miljø, i Noreg, og i Europa elles. Hege Storhaug i Human Rights Service skriv også at ho har møtt han, og at han var «urokkeleg» i sine idear: «Han hadde forstått, alle vi andre hadde ikke forstått. Han mente at Europa var på vei til en uunngåelig blodig konfrontasjon, grunnet en villet ødeleggende innvandringspolitikk, der islam stod i sentrum for ødeleggelsen».

Fjordman inspirerte terroristen, men hevdar på det sterkaste å ta avstand frå vald, og frå terroråtaka i Oslo. Han har likevel ikkje nøla med å hylla English Defence League, sjølv om dei knappast er utan valdelege tendensar.

Konspirasjonsteoretikar
Dei av oss som har følgt Fjordman ei tid, veit litt meir. Me veit til dømes at han ikkje har vidare tru på menneskeskapte klimaendringar, og at han ser på klimaspørsmålet som «ei brekkstong for ein slags global sniksosialisme der vestlege land skal setjast under internasjonal administrasjon». Me veit at han ser på EU som ein «anti-europeisk union» og ein «vondskapsfull organisasjon», som etter hans syn freistar å omstøyta sigeren over ottomanane ved Wien sine portar i 1683, med andre ord: EU freistar å gjera oss til muslimar.

Som mange andre ytterleggåande nasjonalistar er Fjordman oppteken av gamle slag, som han alle tolkar i eit bestemt rammeverk – ein slags evigvarande europeisk krig mot islam. At ein av ottomanane sine sentrale allierte var den protestantiske, ungarske prinsen Imre Thököly vel han forståeleg nok å hoppa bukk over. Fjordman si europahistorie er karakterlaus.

Me veit òg at Fjordman har markert seg som ein sentral figur blant dei som forfektar ein konspirasjonsteori under namnet Eurabia. Med den har han jamvel sleppt til i norsk litteratur, drivande inn mot main­stream. Hallgrim Berg, «bunadshøgre» framfor nokon, refererer til «den kjente bloggeren Fjordman» som solid kjelde i si bok «Amerikabrevet: Europa i fare». Ole Jørgen Anfindsen har teke med eit heilt kapittel av Fjordman i si bok «Selvmordsparadigmet». Oriana Fallaci forfekta også tilsvarande idear i den siste boka ho gav ut før ho døydde, «Fornuftens styrke», med utgangspunkt i same kjelde som Fjordman kviler på – Bat Ye’or si bok «Eurabia: the Euro-Arab Axis».

Det kapittelet heiter «Sviket». Det er ikkje tilfeldig. Ideen om svik står sentralt i Fjordman si tenking. Han meiner vestlege leiarar driv demografisk og juridisk krigføring mot den kvite fleirtalsbefolkninga – og, ja, rase spelar òg ei rolle for Fjordman. Han meiner denne løynde krigen er det største sviket i verdshistoria. I Fjordman si verd er Stoltenberg verre enn Quisling, og Stoltenberg og hans kumpanar rundtom i Europa fører krig mot oss alle. Utan at me er det minste klåre over det.

«Naudsynte steg»
Men Fjordman har gjennomskoda konspirasjonen, og han har publisert ei «europeisk uavhengigheitserklæring», akkurat som Oslo/Utøya-terroristen. Sistnemnde har rett nok ført til årstalet 2083, 400 år etter slaget ved Wien sine portar. I Fjordman sitt manifest vert det stilt ei rekkje krav: EU må oppløysast, multikulturalismen – som han neppe definerer på same måte som multikulturalistkritikar Thomas Hylland Eriksen – må avvisast, den muslimske innvandringa må stoggast. Dersom det ikkje skjer, så har Fjordman sitt store «me», «Europas folk», ikkje anna val enn å «ta dei naudsynte stega for å verna om vår eigen tryggleik og sikra vår nasjonale overleving».

Kva dei naudsynte stega er for noko seier ikkje Fjordman noko om. Der er det Oslo/Utøya-terroristen tek over med sitt manifest.

Øyvind Strømmen er journalist og forfattar.