Førstesida
  Nr. 17   Fredag 27. april 2013                          Fri vekeavis for kultur og politikk
Send oss dine tips!
 

  FØRSTESIDA

   NYHENDE


Politikk
Kultur
Utanriks
Økonomi
Distrikt
Miljø
Aktuelt
Næringsliv

   KRITIKK

Bøker
Film
Musikk
Teater

   Meiningar

Leiar
Kommentarar
Helgheim
Debatt
Klok på bok
   
Kay Lokøy

Arkiv

Finn nyhende:

   AKTUELT

Biletglimt

   BUTIKKEN

Abonnement
Forfattaraviser
Andre forlagsprodukt
Aksjar i Dag og Tid

   MARKNADSPLASSEN

Ledige stillingar
Riksoversynet
Rubrikkar
Send inn annonse

   DAG OG TID

Annonseprisar
Avtalegiro
 
Endring abonnement
Teikn abonnement!
Last ned avis (PDF)

   ANNA

Lenkjer
Tips oss
   
  Utvikla av InBusiness AS


Ninja-nedtur
Cathrine Brøymer,  12.08.10

Biletet av fiksjonsfiguren Treholt som Ninja-krigar er forfriskande, men film­leiken hindrar ikkje forteljinga i å bryte saman.

FILM
Kommandør Treholt og Ninjatroppen
Regi: Thomas Cappelen
Malling
Norge 2010

Kva om Arne Treholt faktisk ville berge Noreg? I lag med rause Kong Olav V og ein gjeng åndeleg inspirerte Ninja-soldatar ute på Gressholmen? I Kommandør Treholt og Ninjatroppen er historia snudd på hovudet, og vi får sjå ei rekkje kontrafaktiske hendingar spekka med komiske detaljar og kampscener i eit overveldande nett av 80-talsreferansar. Her finst både kald krig, ubåtjakt og diverse konspirasjonar. Jobben til Treholt er å leie ninja-krigarane i kampen mot ei Stay Behind-gruppe leidd av Otto Meyer (Jon Øigarden). Den historiske personen (Hans) Otto Meyer har ei manipulert rolle i filmen og er vikla inn i spelet. Gruppa samarbeider med CIA og skal setje i gang ei rekkje blodige terror­åtak som det er meininga at kommunistane skal få skulda for. Eit viktig fotografi er på mange vis eit hovudelement i filmen: Det autentiske og velkjende biletet som blei teke av Arne Treholt i lag med to KGB-agentar på gata i Wien. Dette er eit gjennomgangsmotiv, ein raud tråd frå røynda som strekkjer seg inn i fiksjonen og manipulasjonen.
Det viser seg etter kvart at den fiktive Arne Treholt har fleire kort i ermet når ting går over styr, og det er lite filmskaparane har nekta seg av påfunn og sprell. Så kvifor er ikkje filmen betre?

Godt utgangspunkt
Tanken og ideane bak filmen er på mange vis gode og spennande, og det er kanskje ikkje underleg at forventningane i forkant har vore høge. Filmen presenterer rett og slett ein fantasi­full vri på ei av dei mest omtala hendingane frå 80-åra. I eit intervju i film- og TV-bladet Rushprint fortel jamvel regissør Thomas Cappelen Malling at Treholt sjølv har vore positiv og uttala følgjande: «Det skal mye til for at dere ødelegger mitt gode navn og rykte.» Boka Ninjateknikk II. Usynlighet i strid, skriven av regissør Malling, har dessutan selt makelaust godt på bokhandelen Tronsmo i Oslo. Elles har filmplakatane med Mads Ousdal i tøff positur som Arne Treholt med rufsete ninja-kjeledress og våpen (i lag med Jon Øigarden og Linn Stokke) lenge vitna om at nokon har laga ein komedie.
Problemet med filmen er ikkje mangelen på effektar, men snarare at det er for mange. I tillegg druknar dei komiske innslaga fordi historia ikkje heng skikkeleg saman. Eg tenkte lenge slik: Her er det nokon som slåst. Men kvifor? I kampscenene er det dessutan først og fremst lyden av høglydt knasing og kiropraktorarbeid som dominerer. Desse ekstremt enkle scenene er i byrjinga sjarmerande, men blir fort trøyttande og uinspirerte. Altfor mange av hendingane blir ikkje tilstrekkeleg motiverte ut frå forteljinga. Difor tek det også tid å etablere noka særskilt spenning, og ein dryg halvtime ut i filmen blei entusiasmen over det nye perspektivet på Treholt erstatta med tung, tung keisemd.

Kongen i forkle
Det finst likevel nokre lyspunkt i dette i overkant hektiske universet: Mads Ousdal spelar ein spretten Treholt-figur, medan Trond Viggo Torgersen er ein praktisk og Ninja-elskande kong Olav. Eit lite og rørande høgdepunkt er når eit norsk flagg sydd som eit forkle dekkjer heile den store magen til kongen og faldar han heilt inn i rolla som omsutsfull Ninja-sjef.
Ein annan stutt opptur er dei mange originale TV-opptaka frå 80-åra. Desse verkemidla er effektfullt fletta inn i den fragmentariske stilen filmen er bygd på. Her er det klipt og limt kreativt, og vi får korte gjensyn med både Gro Harlem Brundtland og Kåre Willoch. Men ikkje eingong gjensyn med gamle, gode politikarar kan gje filmen eit skikkeleg lyft, og resultatet er nedslåande og flatt.
Cathrine Brøymer er litteraturvitar og fast filmmeldar for Dag og Tid.



Tips ein venn om denne nyheita.
Til:    Fra:   

« Tilbake