Dag og Tid nr. 5, 1. februar 2001

Klok på bok 502:
Svart katt over og ut

«Jula er over, men eg har ikkje ete serinakaker frå Stavanger. Jau, ho mor til diktaren heitte Serina Egelandsdal før ho gifta seg med gamle Obstfelder, bakaren. Eg hugsar at klassekameraten min frå gymnaset på Bryne i slutten av sekstiåra, Helge Torvund, og broren Gunnar gjekk rundt og snakka om han ‘Siggy’ og han ‘Eddy’ som var så bra. Siggy var altså Sigbjørn Obstfelder, som er svaret på Kpb 500 (Eddy trur eg må ha vore Edvard Munch). Diktet heiter Salme og er fra Obstfelder si einaste diktsamling Digte (1893). Han har ikkje berre fått ein litteraturpris kalla opp etter seg, men òg ein plass, Obstfelders plass i Stavanger. Om du sit der og ser mot Breivatnet, kan du kanskje sjå hovudet til Siggy’en stikka opp or buskane. Kva gjer han? Kanskje han ser spør Jon O. Lorentzen i Egersund og  vinn på det.

Gunder Runde i Ulsteinvik påstår at «Salme» ikkje stod i Digte, men høyrer til blant dei såkalla «andre dikt» som står mot slutten av alle Obstfelder-samlingar.

Lisbeth Haugen i hovudstaden skriv slik: «Endelig ble også Obstfelder trukket fram (og det etter en tafatt 100-årsmarkering), og endelig kan jeg også bidra i Klok på bok! Det er altså Sigbjørn Obstfelder som håper at den frosne tåren skal smelte, som han skrev i diktet ‘Salme’ i oktober 1893».

Ranveig Lundquist i Orkanger svarar rett og legg til at mor til diktaren, Serine Egelandsdal, var mor til 16.

Frå e-postadresse «rijksmuseum.nl» sender Willem Ouwerkerk rett svar: «hei paula, endelig en sjanse for å sende inn et svar; ellers pleier d.o.t. å komme meg i hende lenge etter innsendingsfristen er slutt. og det er forresten sjelden jeg vet svaret, men nå er det tilfeldigvis en av favorittene mine det gjelder, kanskje den største lyriker dere nordmenn har: sigbjørn obstfelder. – dette med morens navn kunne jeg slått opp hjemme, men jeg leste klok på bok mens jeg satt på toget og nå er jeg på jobb der de dessverre heller ikke er godt forsynt med oppslagsverk om norsk litteratur!»

Du kan lese Klok på bok på nettet: www.dagogtid.no/klok!

Han Olav Molven i Bergen skriv at: «Visa ‘Eit minne’ er ei artig sak: ‘Denna viso e skrivi på julaftan 1894 på notti’, har han føydd til!»

Og du, Olav: Eg skjemmest over at barnebarnet ditt, ho Elise, har måtta vente så lenge på premien for Kpb 487. Grunnen er at administrasjonen skulle finne ein ekstra fin premie som passa til henne, og då fall ho ut av det vanlege systemet. Dei har fått kjeft!

Thor Henriksen i Oslo skriv slik, på bokmål denne veka: «Diktet ‘I en eventuel digtsamling’ inneholder en programerklæring med front mot Georg Brandes. Men i 1896 besøkte faktisk dikteren kritikeren, som skrev rosende om hans setninger: ‘Sorgfulde, som de er, falder de som Taarer.’ Da tenkte nok ikke Brandes på diktet ‘Salme’, der tårene unnlater å falle, der Obstfelders jeg ikke klarer å gråte. Biografisk lest viser diktet kanskje hans egen låste sorg over sin mor Serine, som døde da Sigbjørn var 14 år.»

Birgitte Berge i Rådal som brukar å nøye seg med eit kort og rett svar, sender oversyn over alle Obstfelderprisvinnarane og oppskrift på Serinakaker. Takk skal du ha!

Håvard Hegna i Oslo synest det var kjekt å gissa eit «bysbadn». «Det va lett å få bekrefta at faren ta han Obstfelder var bagar, men ka hette moren? Va det Serina eller Goro? Ja, for Sirupsnipp eller Hjortetak va’ det vel ikkje? Kunne det ver’ Ambrosia, det e’ ein siddis-variant av julekake med rosiner å’ sukat å’ sånn?»

N-A D Mjøs tippa Berlinarkransar. Mor til Sibjørn Obstfelder heitte Serina – enkelte skriv Serine. I Verden er ny, som nyleg kom i Den norske lyrikklubben, kallar dei mora Serina.

Mange la til at den første Obstfelderprisen i 1993 gjekk til Tor Ulven. Takk for alle svara og ei spesiell helsing til alle nye som melde seg på.

Manghild Sægrov i Trondheim synest at eg såg litt kraftig ut på teikninga i førre utgåve av Dag og Tid. Kunstnaren fekk frie hender, seier eg berre, og legg til at eg gjer meg betre frå ein annan vinkel, som dei ofte seier, kjendisane. Han Barabass, jålebukken, blei fornærma.

– Eg heng ikkje med nebbet, sa han, og heiv jubileumsavisa i omnen.

Klok på bok 502
Hva var det den svarte katten ville ha
ikke ville den ha fiskepudding
og ikke ville den ha pølse
Den ville ha rått kjøtt
og så ville den ligge på ryggen
og leke

Diktet var det siste diktet diktaren dikta på lang tid, i alle fall det siste diktaren offentleggjorde. Det stod på trykk i Dagbladet 11. oktober 1969. Diktaren kan smykke seg med titlar som tidsskriftredaktør, litteraturhistorikar, universitetslærar og forlagsdirektør. Kven er det?

Svar Dag og Tid, Pilestredet 8, 0180 Oslo, bladstova@dagogtid.no eller faks 22 41 42 10 innan onsdag 7. februar.

Paula på posta

© Dag og Tid

 

Ivar Aasen-almanakken -- Forfattaraviser
BESTILL HER


| Førstesida av denne utgåva | Abonnement | Arkiv | Lysingar |
| Butikk | Bladstova | Nett no |