Nr. 47, 19. november 1998
Roald Helgheim:
Klubbsju æsse!

Er du klubbsjuar spør folk, og eg svarar at eg veit ikkje det, akkurat. Visst vanka eg der i årevis, ikkje frå starten på Lilletorget eller i Drammensveien, men eg fann vegen til Kongen i Frognerkilen, og det var satans glatt om vinteren på den smale flytebrua vi måtte forsere, og du kunne ramle i Oslofjorden, men det gjekk bra. Eg trur eg var i kjellaren på ABC-teatret også der ein konkurs direktør Leif Juster leigde ut lokala til det vart revy att, og seinare kom Bikuben der, og det vart spela jazz, men eg trur det var på den tida vi hadde starta Studentbyens Jazzklubb på Sogn, byens beste jazzklubb på slutten av sekstitalet (då studiane mine gjekk i dass for godt), no nyopna tretti år etter. Men er eg ein klubbsjuar? 

Eg blar i boka til Tor Egil Førland, ein førsteamanuensis i historie som enno ikkje har fylt førti og aldri sett sine bein på Club 7, og det er kan hende ein fordel, for han har ikkje aksjar i nokon av leirane som streid om korleis klubben skulle drivast etter at gründeren Attila Horvath hadde mista makta. Når eg tenkjer på klubbane i Oslo på sekstitalet, minnest eg mørke kjellarlokale med murvegger, og alle mennene hadde briller og smalt slips dersom dei hadde jakke, og så var det den spesielle måten å digge jazz på som du kan sjå på gamle svartkvitt-opptak frå den tida. Den tilgjorde måten å digge musikk på med å vagge med hovudet i ein trance-liknande tilstand, det var det verste eg såg, hugsar eg, for eg hadde eit naturleg tilhøve til musikken sjølv om John Coltrane ramma meg som ei sleggje i bakhovudet i Njårdhallen i 1963, for ikkje å snakke om Charles Mingus, men det var i Universitetets Aula, der eg gjekk for å høyre på Oscar Peterson og Charles Lloyd og Keith Jarrett og Thelonious Monk og Coleman Hawkins, you dig? Og enno har vi ikkje snakka om Metropol der eg stod klistra til brettet då Bud Powell var der, og eg kunne sjå det på augo at det var eit hardt liv. 

Eg blar gjennom Club 7-boka som Pax har gitt ut og det er klart minne strøymer på, men eg var ikkje mellom dei som budde der og sov til dømes i Det blå rom når det ikkje var Scene 7, men Chet Baker, han sat der med beina i kors og spela vidunderleg og Stan Getz og Pharoah Sanders og Chick Corea, som eg tok bilete av for det står i boka at det var eg som tok det, og den unge Wynton Marsalis, men då var vi på åttitalet ikkje på syttitalet, men like fullt i Munkedamsveien under Konserthuset og kommunen som skulle ha dryge husleiger, men det var alltid anarki og rot i økonomien. Men eg var der og høyrde på Dexter Gordon og Roland Kirk og Charlie Haden og Pat Metheny, men ikkje Miles for det var på Sardine's, som kom etterpå, når Club 7 ikkje var meir. 

Når eg tenkjer på Club 7, tenkjer eg på det låge, svarte taket, for alt var så mørkt og svart der, kan eg hugse når Nina Simone gjekk på scena med eit dårleg band endå ho var dronninga, for ikkje å snakke om beatpoeten Allan Ginsberg den kvelden ingen hadde bruk for dop for det var berre å ande inn røyken som låg lågt. Men kven hugsar Tariq Ali? 

Han var ein engelsk trotskist av pakistansk utsjånad som snakka for dei fire norske medlemmene av Den 4. Internasjonale i Det blå rom mens Sossen Krohg spøkte i kulissane, og vi dreit dei ut i Klassekampen, trur eg, for med trotskistar var alt tillate og det var linja, uansett. 

Når det er sagt, er det klart at Club 7 var ein makelaus kulturell smeltedigel som på slutten vart arena for stridande fraksjonar, og mellom det arbeidande proletariatet som var leidd av folk med bakgrunn i Raud Ungdom som førde militant fagforeningskamp mot leiinga der det sat både AKP-arar og SV-arar i styret og Venstrefolk og AUFarar, og som utsend medarbeidar frå Klassekampen kom eg i skotlinja mellom ml-arane, og det var ikkje lett, I can tell you. Men på den tida kom også Hot House i Pilestredet der dei gamle klubbsjuarane Christian Reim og Kjell Kjær huserte, og som vart den nye heimen for oss over gjennomsnittet i alder, med den utrulege nattklubben P17 vegg i vegg med Ustasja-folk minst i døra som det gjaldt å stå på god fot med. 

Hot House låg i Rosencrantz restaurant som seinare brann ned, og der var Clifford Jordan og Charles Brown og Chet Baker og Timeless All Stars for ikkje å snakke om Kenny Clarke, nestor blant alle trommeslagarar som eg hadde eit to siders intervju med som til og med far tykte var stas å lese heime i Jølster når han tok med seg ein bunke aviser på do og vart der. 

"Ein stad for ålreite folk" skreiv eg den første gongen om Hot House, som var ein legende i Oslos første åttital, og så fekk vi Jazz Alive der eg var den fredagskvelden Olof Palme vart skoten, og eg trur det var Betty Carter som stod på scena. No er ho død, ho også, på same måte som svensken Christer Boustedt, saksofonisten frå den fantastiske filmen Sven Klangs Kvintett, og som eg seinare høyrde live, på Jazz Alive. 

Men kvar eg var den dagen dei skaut John F. Kennedy, det er ikkje kar om å hugse. Eitt er sikkert: Eg var ikkje på Club 7. 

Roald Helgheim
© Dag og Tid